Anne Barlinckhoff fotografeert graag het vrouwelijk lichaam 25 juni, 15 — interview

Anne Barlinckhoff (1989) staat bekend om haar sensuele beelden van vrouwen. Haar plaatjes met vormen, kleur en contrast blijven niet onopgemerkt; de jonge fotograaf krijgt steeds meer internationale bekendheid. Wij spraken met haar over haar obsessie met het vrouwelijk lichaam, en de grens tussen sensueel en ordinair.

© Anne Barlinckhoff

© Anne Barlinckhoff

Waar komt jouw obsessie voor vrouwen en het vrouwelijk lichaam vandaan?
Dat is iets wat ik van binnen voel. Ik vind het fijn om grenzen te verleggen, ook fysiek en in contact met andere mensen. Met vrouwen gaat dit makkelijker, omdat je meer een emotionele band hebt, je begrijpt elkaar beter. Die band zorgt voor vertrouwen, iets wat voor mijheel belangrijk is. Zonder vertrouwen is er geen foto. Ik hou van kleuren en vormen, dat is nog een reden waarom ik van vrouwen houd. Voor mij hebben vrouwen meer vormen.

© Anne Barlinckhoff

© Anne Barlinckhoff

Ben jij feminist?
Zo zou ik mezelf niet willen omschrijven. Wel vind ik het belangrijk om vrouwen sterk te portretteren. Ik leg vrouwen heel uitgesproken vast, maar wel met emotie en liefde.

Is de insteek van de foto’s met Michelle en Julia vooral het creëren van contrast?
Het is natuurlijk ook esthetiek en contrast, maar als je zulke foto’s maakt kunnen mensen het ook interpreteren als een boodschap. Ik heb wel een sterke mening, maar ik houd me niet heel erg bezig met politiek. Toen ik in Zuid-Afrika woonde, heb ik veel racisme om me heen gezien. Zowel door blanke als donkere mensen. Op het moment van de shoot was ik er niet bewust mee bezig, maar ik denk dat onbewust de beelden een reflectie waren van alles wat ik heb gezien in Zuid Afrika. Maar op het moment van de foto zelf ging het puur om de energie tussen mij en de modellen. Ze begrepen me, we zaten op een lijn. Daarom komen deze beelden zo sterk over, we hebben heel duidelijk onze emoties erin kunnen leggen. Zonder die emotie was het een heel ander beeld geworden.

© Anne Barlinckhoff

© Anne Barlinckhoff

Zoals je zegt is je werk vrij intiem, hoe ga je daar mee om als je met een nieuw model in zee gaat?
Dat is heel verschillend. Ik ben een gevoelsmens, dus ik heb snel door hoe iemand zich voelt. Het is voor mij belangrijk dat het model betrokken is bij wat er gebeurd. Als ze iets niet leuk vindt, dan hoeft dat niet. Ze moet alleen doen waar zij zich prettig bij voelt. Als je deze keuze bij een ander laat, en laat zien dat je als fotograaf vertrouwen hebt, dan creëer je ook vertrouwen bij het model.

Modellen zijn vaak niet gewend om invloed op de foto’s te hebben. Normaal wordt er tegen ze gezegd wat ze moeten doen; ik doe het tegenovergestelde. Als iemand zich comfortabel voelt, creëert dit ook een soort vrijheid. Je kan iemand meenemen in het proces, ze gaan verder dan ze van te voren gedacht zouden hebben. Het mooiste is als ze zelf ook blij worden van de beelden en nooit hadden gedacht dat de verbondenheid zo sterk zou zijn.

© Anne Barlinckhoff

© Anne Barlinckhoff

Probeer je daar iets bij de kijker mee op te wekken?
Ik wil dat er iets met je gebeurt als je naar mijn werk kijkt. Het moet een emotie oproepen, het maakt niet uit welke. Je moet iets voelen in je buik of in je hoofd. Ik wil dat er een soort wrijving ontstaat tussen wat er gefotografeerd is, en jouw interpretatie daarvan.

Hoe zorg jij voor een goede balans tussen verleiding en onschuld in je werk?
Dat verschil is heel visueel. Als je een model met grote borsten hebt, wordt dit gelijk al heel seksueel opgevat. Dat is eigenlijk heel jammer, maar dat is zo door de maatschappij gemaakt. Ik fotografeer allerlei soorten borsten, voor mij zit er geen verschil in. Ik vind grote borsten niet pornografisch, want als ik iets speels toevoeg, zoals bij Rheanna bijvoorbeeld haar tepels bedekt met mijn voeten, dan krijg je die onschuld weer terug. Maar het laat ook het vertrouwen zien dat je met elkaar aangaat. Ook door het vervreemden en het combineren krijg je die onschuld. Zoals een ananas op een kont. Ik vind het interessant om dingen uit hun context te halen.

© Anne Barlinckhoff

© Anne Barlinckhoff

Wat wil je laten zien in je foto’s?
Ik doe waar ik van houd en ik wil mijn voorliefde voor de vrouw laten zien. Dat deze beelden niet per se pornografisch hoeven te zijn. Mijn werk is sensueel, maar niet ordinair. Waar die lijn tussen sensueel en porno ligt, is voor iedereen anders.Bij mij is iedereen welkom; grote borsten, kleine borsten, blank, donker, dik of dun. Maar mijn artistieke insteek, liefde en respect voor de vrouw geeft dit ook weer voor mij.

© Anne Barlinckhoff

© Anne Barlinckhoff

Hoe zorg je dat je niet over die lijn heengaat?
Dat voel ik aan. Ik kan namelijk geen pornografisch beeld maken, daar wordt ik heel ongemakkelijk van. Toen ik een keer met drie modellen een shoot deed, had ik ze op een gegeven moment in een positie die op een vreemd seksstandje leek. Ik voelde gelijk dat het niet goed was, voor niemand niet. Die grens voel je aan, ik heb veel erotisch beeld maar niet pornografisch. Intimiteit kun je niet forceren, als dit wel gebeurd is het geen liefde. En mijn beeld komt voort uit liefde.

Anne Barlinckhoff stond in het New 2014 boek. In ons meest recente nieuwsbrief kwam ze met een goede levensles: "je zult het niet weten totdat je het probeert." Dus wees niet bang om mee te doen aan New 2016 - de inzendingen zijn namelijk weer geopend en wie weet hoor jij tot de top 100 talenten van Nederland dit jaar!

Tekst door Isabeau van Halm

annebarlinckhoff.com


New Dawn is gestopt editorial — 1 februari

New Dawn is gestopt. New Dawn was een platform voor hedendaagse Nederlandse fotografie waar talent een podium werd geboden. Twee jaar en duizend posts later houdt New Dawn op te...

↠ read more

Van architectuur naar fotografie. Een interview met Dirk Hardy. interview — 1 februari

Anouk Dingelstad (1989, Amsterdam) werkte voorheen als creative producer/artbuyer bij KesselsKramer en als fotografie & new business agent. Voor ons interviewt ze...

↠ read more

Eli Dijkers en zijn parallelle wereld vol zwart-wit portfolio — 1 februari

“Het mooie is niet gecultiveerd, het lelijke is niet een probleem.” Eli Dijkers toont op de grens van het journalistieke een poëtische kant van ons alledaagse...

↠ read more

Nanda Meijer - Dag gedachten portfolio — 31 januari

Nanda Meijer maakte elke dag een foto met haar polaroid camera en schreef er dan bij waar ze op dat moment aan dacht. Het project ontstond omdat ze het altijd al interessant heeft...

↠ read more

Maarten Kuypers en zijn noodzaak tot herhaling portfolio — 31 januari

Kosmopolitische omgevingen als New York betekenen chaos. Want waar maak je verbinding mee als je gebombardeerd wordt met beeld en geluid? De meeste mensen staan in...

↠ read more

Danielle van der Schans - Hotel Linate portfolio — 30 januari

Tijdens haar bezoek aan Milaan viel het Danielle van der Schans op dat er veel Noord Afrikaanse, Eritrese vluchtelingen zich in de metropool bevinden. Zoekende naar een baan en...

↠ read more

Rogier ten Hacken - Existence portfolio — 30 januari

Fotografie is iets waar Rogier ten Hacken altijd mee bezig is. Hij kan niet anders; het is hoe hij in het leven staat en het is voor hem een manier geworden om het leven meer te duiden....

↠ read more

Nederlands Fotomuseum - Quickscan #2 editorial — 29 januari

Quickscan. Een vluchtige inventarisatie: onvolledig, tastend, het begin van een dialoog en een eerste bepaling van de verschillende posities in het veld. De Nederlandse...

↠ read more

I can’t put my finger on it - Karmen Ayvazyan portfolio — 29 januari

Het werk van Karmen Ayvazyan toont ongewone situaties waarbij eenvoud gepaard gaat met een bepaalde complexiteit. Zo gaat Karmen steeds op zoek naar een wisselend spel van het...

↠ read more

Quintessence event — 28 januari

Zondag 13 februari opent de tweevoudige expositie Quintessence met werk van Popel Coumou en Charlott Markus bij Dapiran Art Project Space in Utrecht. Quintessence belicht het...

↠ read more