Seelevel gallery - Intimacy 22 december, 15 — interview

Iedereen kent het, het intrinsieke verlangen naar intimiteit, een behoefte aan liefde en innig contact. Deze behoefte kan op verschillende manieren vervuld worden. Seelevel Gallery, een van origine rondtrekkende galerie, heeft sinds 2009 een vaste locatie in Amsterdam. Zij maakten naar aanleiding van dit thema hun derde expositie, genaamd ‘Intimacy’. Vrijdag 11 december lichtten de deelnemende fotografen, Sarah Mei Herman, Martijn van de Griendt, Merel Theloesen en Bertien van Manen hun werk toe.

© Sarah Mei Herman

Martijn van de Griendt begon zijn carrière als reportage fotograaf. Toch heeft hij daarnaast altijd een soort van side-project gehad; al vanaf 1999 fotografeert hij vriendinnetjes op polaroid. Het onderwerp is kwetsbaar en dus moet het materiaal waarop hij hen vastlegt dat ook zijn. Voor zijn serie ‘Exit Wounds (as if)’ hergebruikte hij deze, maar schoot ook nieuwe beelden van muzes, goede vriendinnen en andere, onbekende, schoonheden. Speciaal voor de expositie vergrootte hij –naast dat hij originele polaroids laat zien- een klein aantal van deze beelden.

© Martijn van de Griendt

© Martijn van de Griendt

Voor Sarah Mei Herman is intimiteit geen vreemd onderwerp, sterker nog, het is een thema waar ze vrijwel altijd mee werkt. Voor een artist in residence vertrok ze voor 4 maanden naar Xiamen in China om daar jongeren -een voor haar wederom vertrouwde kwestie- en hun relaties vast te leggen. Het zijn vooral de fragiele omgangsvormen bij tieners waar ze naar zocht. Ook ontdekte ze hier een andere manier van contact leggen. De telefoon is in China altijd prominent aanwezig en door het beeldscherm ontstaat er een andere vorm van intimiteit. De voor haar bijna niet te begrijpen taal en het fenomeen smartphone zorgde ervoor dat ze, naast jongeren, voor het eerst ook stillevens ging vastleggen.

© Sarah Mei Herman

© Sarah Mei Herman

© Sarah Mei Herman

Merel Thelousen vond intimiteit in São Paolo, Brazilië. Tijdens een werkbezoek viel het haar op dat er hier veel romantische taferelen worden getoond in de openbare ruimte; men vrijt er zonder gêne op de bankjes in het park. Naar aanleiding van deze ontdekking maakte ze een film waarbij ze naast de zoenende stelletjes ging zitten en plantte daarbij een camera pal voor hun neus. Ze verwachtte dat hun gedrag zou veranderen; het tegendeel bleek waar. De koppels bepaalden hoelang Merel en haar camera gewenst waren.

© Merel Theloussen, videostill

© Merel Theloussen, videostill

Bertien van Manen pakte het anders aan. Zij koos ervoor de tegenhanger van intimiteit te tonen en door middel van drie werken uit haar serie ‘Let’s sit down before we go’, een fotoserie gemaakt in Rusland in de jaren ’90. Naar aanleiding van de artist talk stelden we Bertien van wat vragen.

Je vertelt dat je van spontane, snelle foto’s houdt die juist niet moeilijk zijn. Maar, door jezelf totaal geen kader te geven, maak je het dan niet moeilijker voor jezelf?
Ik geloof niet in dat ene juiste moment. Er zijn altijd tal van goede momenten, en wanneer je je omdraait zijn er weer nieuwe mogelijkheden om een goede foto te maken. Daarnaast registreert de camera ook veel, veel meer dan waar je bewust bent op het moment van maken. Bijvoorbeeld onverwachts een hand in een hoekje. Die verassing, dat kan soms heel mooi werken. En juist dat onbevangen, levendig en dynamisch moment trekt mij aan. Het kan mij helemaal niet zoveel schelen of het kader wel of niet recht is. Ik hou niet van dat geënsceneerde, daar heb ik ook helemaal geen geduld voor. Ik heb een eenvoudig automatische camera waarbij je niet perse door de lens hoeft te kijken -mits je de instellingen goed kent- en daardoor kun je heel spontaan werken en kom je veel dichter bij het onderwerp dan wanneer je ensceneert.

© Bertien van Manen

Je hebt eerst Frans- en Duitse taal gestudeerd, vervolgens ben je modefoto’s gaan maken, in hoeverre spelen deze drie een rol in je werk?
Mijn Frans en Duitse studie?Ik lees veel en graag, dat is zeker een inspiratiebron. Ik ben autodidact, ik heb dus nooit een fotografie opleiding gevolgd. Ik maakte soms foto’s van mijn kinderen in het park, omdat ik dat leuk vond. Tijdens een feest in ons huis had ik ze opgehangen. Een fotograaf kwam naar me toe en vertelde dat hij de beelden heel erg mooi vond. Hij had nog een assistent nodig, dat heb ik toen een tijdje gedaan. Later kwam ik een fotograaf tegen van de VIVA, die me daar introduceerde en zo kwam ik terecht in de wereld van modefotografie. Uiteindelijk heb ik dat anderhalf jaar lang gedaan. Toentertijd verdiende dat veel geld en zodoende kon ik mijn gehele uitrusting kopen zoals een donkere kamer met bijbehorende materialen. Misschien ben ik tijdens deze periode beter gaan leren kijken maar ik vond die wereld niet zo heel erg leuk. Je bent toch heel erg met een opdracht bezig; het is veel minder vrij.

Waar kom je drang tot vastleggen vandaan?
Ik vind het geen noodzaak, maar iedereen wil zich toch graag uiten. De een doet dat door veel te praten, de ander schildert of beklimt de Himalaya graag, ik doe het door middel van fotografie.

Je vertelt dat je werk gebaseerd is op toeval. Toch heb je altijd een bepaald land in je hoofd waar je naartoe reist? Dan bedenk je van tevoren toch al een bepaald uitgangspunt?
Ik weet niet precies hoe dat gaat. Ik voel het gewoon; dat ik naar een bepaald land af moet reizen. Dat gaat onbewust, het is een soort verlangen. Vanuit daar kijk ik weer verder.

© Bertien van Manen

Heb je dan wel een startpunt in je hoofd? En hoe komt deze tot stand? Hoe pak je zo’n reis aan?
Belangrijk is dat je minstens één contactpersoon hebt in het land waar je naartoe reist. Vanuit daar ontmoet ik weer nieuwe mensen. Het is een soort van sneeuwbaleffect. Ik ben nergens aan gebonden, soms blijf ik ergens een paar dagen, soms langer. In Rusland had ik familie in Moskou waar ik telkens naar terug keerde. Meestal reis ik alleen, toch had ik in China assistenten; plaatselijke studenten. Het leren van de taal was te ingewikkeld en wanneer je deze niet goed spreekt denkt men dat je een spion bent. Velen daar hadden nog nooit mensen uit het buitenland gezien, soms stonden ze met wel dertig mensen om me heen en raakten me dan aan. Ik vond dat soms best een beetje eng. Ook in Rusland stonden ze open voor vreemden. Dat was zo leuk. In Siberië kwamen mensen naar me toe om te vragen of ik alsjeblieft ook eens bij hen wilde eten. Buitenlanders waren hen vreemd, de grenzen waren immers ook pas net geopend.

Kun je iets vertellen over je nieuwe project?
Ik kom net terug uit Duitsland, waar ik mijn nieuwe boek heb laten drukken. Het heet ‘Beyond Maps and Atlases’ en is geschoten in Ierland. Het thema is eindeloosheid. Heel organisch ging ik steeds meer landschappen en minder mensen fotograferen. Er komen dan ook bijna geen personen in voor, het is veel poëtischer.

© Bertien van Manen

Tekst doorLieze Wessels

bertienvanmanen.nl

seelevel.nl


New Dawn is gestopt editorial — 1 februari

New Dawn is gestopt. New Dawn was een platform voor hedendaagse Nederlandse fotografie waar talent een podium werd geboden. Twee jaar en duizend posts later houdt New Dawn op te...

↠ read more

Van architectuur naar fotografie. Een interview met Dirk Hardy. interview — 1 februari

Anouk Dingelstad (1989, Amsterdam) werkte voorheen als creative producer/artbuyer bij KesselsKramer en als fotografie & new business agent. Voor ons interviewt ze...

↠ read more

Eli Dijkers en zijn parallelle wereld vol zwart-wit portfolio — 1 februari

“Het mooie is niet gecultiveerd, het lelijke is niet een probleem.” Eli Dijkers toont op de grens van het journalistieke een poëtische kant van ons alledaagse...

↠ read more

Nanda Meijer - Dag gedachten portfolio — 31 januari

Nanda Meijer maakte elke dag een foto met haar polaroid camera en schreef er dan bij waar ze op dat moment aan dacht. Het project ontstond omdat ze het altijd al interessant heeft...

↠ read more

Maarten Kuypers en zijn noodzaak tot herhaling portfolio — 31 januari

Kosmopolitische omgevingen als New York betekenen chaos. Want waar maak je verbinding mee als je gebombardeerd wordt met beeld en geluid? De meeste mensen staan in...

↠ read more

Danielle van der Schans - Hotel Linate portfolio — 30 januari

Tijdens haar bezoek aan Milaan viel het Danielle van der Schans op dat er veel Noord Afrikaanse, Eritrese vluchtelingen zich in de metropool bevinden. Zoekende naar een baan en...

↠ read more

Rogier ten Hacken - Existence portfolio — 30 januari

Fotografie is iets waar Rogier ten Hacken altijd mee bezig is. Hij kan niet anders; het is hoe hij in het leven staat en het is voor hem een manier geworden om het leven meer te duiden....

↠ read more

Nederlands Fotomuseum - Quickscan #2 editorial — 29 januari

Quickscan. Een vluchtige inventarisatie: onvolledig, tastend, het begin van een dialoog en een eerste bepaling van de verschillende posities in het veld. De Nederlandse...

↠ read more

I can’t put my finger on it - Karmen Ayvazyan portfolio — 29 januari

Het werk van Karmen Ayvazyan toont ongewone situaties waarbij eenvoud gepaard gaat met een bepaalde complexiteit. Zo gaat Karmen steeds op zoek naar een wisselend spel van het...

↠ read more

Quintessence event — 28 januari

Zondag 13 februari opent de tweevoudige expositie Quintessence met werk van Popel Coumou en Charlott Markus bij Dapiran Art Project Space in Utrecht. Quintessence belicht het...

↠ read more